Ik dacht dat ik gewoon slecht sliep. Tot ik ontdekte wat er echt aan de hand was.

Ik begon met wat iedereen doet. Een potje melatonine bij de drogist. 5 milligram, stond erop. Leek me veel, dus dat zou wel werken.

Het werkte ook. Ik viel in slaap. Maar de volgende ochtend voelde ik me alsof iemand mijn hoofd in watten had verpakt. Suf, traag, niet uitgerust. De hele dag achter de feiten aan.

Toen ik me erin ging verdiepen, viel mijn mond open. Je lichaam maakt zelf melatonine aan.

Weet je hoeveel? Een fractie van een milligram. Zo'n potje van de drogist gooit er soms tien tot twintig keer zoveel in als je lijf ooit zelf zou aanmaken.

Dat zie ik niet als "helpen". Dat is overspoelen.

En je lichaam vindt dat niet fijn. Te veel melatonine maakt je niet beter wakker, het maakt je suffer. Het verstoort je eigen ritme in plaats van het te steunen. Precies dat katergevoel waar ik 's ochtends last van had.

Ik had al die tijd gedacht dat ik gewoon slecht reageerde op slaapmiddelen. Maar ik nam simpelweg veel te veel.

Oké, dus minder is beter. Dat snapte ik nu. Maar er zat me nog iets dwars.

Zelfs als ik iets innam dat wél licht gedoseerd was, lag ik daarna alsnog te wachten. Ik nam het, ik deed het licht uit, en dan begon het. Hoe lang gaat dit duren? Werkt het vannacht wel? Tien minuten, twintig, een half uur. Geen idee. En juist dat wachten houdt je wakker.

Toen viel het kwartje. Een pil die je doorslikt moet eerst je hele maag door. Hij lost op, gaat door je spijsvertering, komt uiteindelijk in je bloed. Dat duurt. En het is elke keer anders. Heb je gegeten, niet gegeten, veel water, weinig. Je weet nooit wanneer het gaat werken.

Maar er is een plek in je lichaam waar dat hele traject wegvalt. Onder je tong.

Het slijmvlies daar zit vol bloedvaten, vlak onder de oppervlakte. Wat daar oplost, hoeft niet door je maag. Het wordt direct opgenomen. Geen omweg, geen wachten op je spijsvertering.

Artsen gebruiken dit al jaren. Bepaalde medicijnen worden bewust onder de tong gegeven, juist omdat ze dan veel sneller op hun plek zijn. Ik wist dat niet. De meeste mensen niet.

En ik vroeg me af waarom niemand dat met een slaapmiddel deed.

Dus ik wist nu twee dingen. De meeste potjes zitten veel te hoog. En onder je tong werkt sneller dan via je maag.

Maar dat riep een nieuwe vraag op. Als veel te veel is, wat is dan wél genoeg?

Ik bleef lezen. En toen stuitte ik op onderzoek van twee wetenschappers van het MIT, Zhdanova en Wurtman. Zij ontdekten iets wat tegen mijn intuïtie inging: bij melatonine is een kleine dosis (0,3 mg) vaak net zo effectief als een grote. Soms zelfs effectiever. Less is more, letterlijk.

Dat is het signaal waar je lijf op reageert. Niet een enorme dosis die alles platlegt, maar een klein zetje dat zegt: het is avond, tijd om af te bouwen. Je lichaam weet de rest zelf wel.

En dat veranderde hoe ik naar die hele schappen vol slaappillen keek. Al die merken die elkaar proberen te overtreffen met hogere getallen. 5 milligram, 10 milligram. Alsof meer beter is. Maar je lichaam vraagt er niet om. Het vraagt om een fractie, op het juiste moment, op de juiste plek.

Hoe meer ik erover las, hoe gekker ik het vond dat bijna niemand het zo aanpakt.

Dit klinkt misschien klein, maar het bleek voor mij het belangrijkste van allemaal.

Want ik heb door de jaren heen genoeg dingen geprobeerd die op papier prima waren. En toch lag het na twee weken in een la. Niet omdat het niet werkte. Maar omdat het gedoe was.

Een pil doorslikken in het donker betekent dat je een glas water nodig hebt. Dus je hebt het niet bij de hand, je staat weer op, je loopt naar de keuken, en tegen de tijd dat je terug bent ben je klaarwakker. Of je verslikt je in zo'n joekel van een tablet. Of je leest de verpakking en er staan vijftien ingrediënten op waarvan je er twee kent.

En het punt is: iets helpt alleen als je het ook echt elke avond doet. Het beste slaapmiddel ter wereld doet niks als het in de la ligt omdat het te veel moeite is.

Dus ik ging zoeken naar iets simpels. Geen water. Geen pil die je moet wegwerken. Geen lijst ingrediënten waar je een woordenboek bij nodig hebt. Iets wat je gewoon pakt, op het moment dat je in bed ligt, en that's it.

Dat bleek lastiger te vinden dan ik dacht.

Ik had inmiddels een vrij specifiek lijstje in mijn hoofd. Een lichte dosis, niet zo'n bom die je de volgende dag sloopt. Onder de tong, zodat het niet eerst die hele omweg door je maag hoeft. Geen water, geen gedoe. Iets wat je gewoon pakt en dat klaar is.

Ik verwachtte eerlijk gezegd niet dat het bestond. Maar het bestaat. Het heet Night+.

Het is een dun stripje dat je onder je tong legt. Het lost daar vanzelf op. Geen water nodig, geen tablet om weg te werken. En de dosis is precies waar ik na al dat lezen op was uitgekomen. Geen vijf milligram, maar een fractie daarvan. Ongeveer wat je lichaam aan het begin van de avond zelf zou aanmaken.

Met andere woorden: alles wat ik me in die vier punten had afgevraagd, zat hier gewoon in. Het voelde bijna te logisch. Alsof iemand eindelijk had geluisterd naar wat het probleem echt was.

Ik gebruik het nu een tijdje. En voor het eerst in lang voelt mijn avond niet meer als een gevecht met mijn eigen hoofd. Ik leg het stripje onder mijn tong, doe het licht uit, en lig niet meer op de klok te kijken hoe laat het inmiddels is.

Geen wondermiddel. Dat beloof ik je ook niet. Maar het is het eerste wat ik niet na twee weken in een la heb laten liggen.

En dat zegt voor mij genoeg.

Ik zeg niet dat dit voor iedereen werkt. Niks werkt voor iedereen. Maar als je hetzelfde lijstje in je hoofd had als ik, een lichte dosis, snel opgenomen, geen gedoe, dan is dit het dichtstbij wat ik ben tegengekomen.

En je hoeft er niet eens op te gokken. Night+ heeft een geld-terug-garantie. Bevalt het niet, dan stuur je het terug en krijg je je geld terug. Dat betekent dat het enige wat je kunt verliezen een paar nachten wakker liggen is. En die heb je waarschijnlijk toch al gehad.

Probeer het een paar nachten. Leg het stripje onder je tong, doe het licht uit, en kijk wat er gebeurt.

Meer is het niet.